عسل چیست؟

عسل یک واژه عربی است که در فارسی آن را انگبین می گویند و عبارت است از شهد گل ها که زنبور عسل توسط خرطوم کوچک خود آن را مکیده و از راه دهان به کیسه بسیار کوچک خود موسوم به کیسه عسلی وارد میکند. وقتی میزان شهد جمع آوری شده به حدود ۴۰ میلی گرم رسیده گل ها را رها کرده و به سمت کندو پرواز می کند. جالب اینکه برای تهیه یک کیلو عسل، زنبور باید شهد ۲۰ میلیون گل را جمع و به کندو حمل کند. جالب تر این است که زنبور عسل خاصیت ثابت گلی دارد، یعنی تا وقتی که مشغول جمع آوری شهد یک گل است، روی سایر گل ها نمی نشیند.

خواص و مواد موجود در عسل:

عسل از قدیمی ترین و نخستین شیرین کننده هایی است که انسان استفاده کرده است و شامل قندهایی چون گلوکز، فروکتوز، مواد معدنی همچون منیزیم، پتاسیم، کلسیم، کلرید سدیم، گوگرد، آهن و فسفات است. در ضمن اینکه ویتامین هایی همچون B1, B2, B3, B4, B5, B6, C نیز براساس کیفیت و نوع عسل به نسبت های متفاوت در آن دیده می شود.

علاوه بر موارد ذکر شده در حد کمی مسی، ید و روی نیز در عسل وجود دارد. به همین جهت در حال حاضر زنبورهای عسل

یکی از بخش های اساسی و اصلی اقتصاد کشاورزی سالم به حساب می آیند. از ویژگی های مهم عسل خاصیت میکروب کشی

آن است.

عسل یک ضد عفونی کننده طبیعی است. تحقیقات انجام شده در سال های اخیر نشان می دهد که گذاشتن آن بر روی زخم ها مانع عفونت می شود. از آنجایی که عسل حاوی مواد آنتی باکتریایی است می تواند به خوبی باعث بهبود زخم ها شود.

زنبور عسل پیش از رسیدن به کند و در بین راه مقداری از آب شهد را جذب می کند و چون شهد گل ها حاوی ۵۰ تا ۸۰ درصد آب است، با این عمل میزان رطوبت عسل را به حدود ۱۷ تا حداکثر ۲۵ درصد می رساند، یعنی حدودا از هر سه گرم شهدی که زنبور عسل به کندو می آورد، یک گرم عسل به دست می آید. البته عسل مناطق شمالی کشور به علت بالا بودن رطوبت هوا از آب بیشتری برخوردار است و لذا آبکی می باشد، ولی عسل مناطق کوهستانی از آب کمتری برخوردار می باشد.

زنبورعسل نوعی از آنزیم دیاستاز به نام انور تاز را نیز به شهد اضافه می کند که این آنزیم به همراه مواد قندی و نشاستهای که چهار پنجم وزن عسل را تشکیل می دهند، عامل اصلی متبلور شدن یا شکر کف زدن عسل به شمار می روند. لذا این باور که عسل غیرطبیعی شکرک می زند صحیح نیست. بلکه دلیل متبلور شدن و رسوب دادن عسل طبیعی وجود دیاستاز و همچنین کربوهیدرات ها می باشد. دیاستازه ذرات خیلی ریز عسل را به خود جذب کرده و باعث ته نشین شدن آن می شود. مقدار گلوکز عسل هر چه بیشتر باشد، زودتر متبلور و ته نشین می شود. این خاصیت فقط در عسل های طبیعی و غیر تقلبی دیده میشود، زیرا تنها عسل های طبیعی حاوی دیاستاز هستند. مدت زمان شکرک زدن یا متبلور شدن عسل بسته به نوع گل متفاوت است و حتی در مورد عسل اقاقیا به چهار سال هم میرسد. در کشورهای اروپایی عسل سفت شده و متبلور شده را بیشتر می پسندند.

تشخیص عسل طبیعی و غیرطبیعی از طریق مزه کردن غیرممکن است. برای مصرف کننده یک راه بیشتر وجود ندارد و آن هم استفاده از ابزارهایی است که بدن در اختیارش گذاشته است. با چشمانش شکل ظاهری عسل را ارزیابی میکند، با بینی اش آن را بو می کند و با زبانش آن را مزه می کند.

اگر عسل عطر و طعم گل ها را داشت، آن عسل واقعی است و ارزش آن را دارد که بهایش را در حد معقول بپردازیم. لازم به ذکر است مزه، عطر، طعم، رنگ و بوی عسل فقط مربوط به گل هر منطقه می باشد و به نژاد زنبورعسل بستگی ندارد. نوع نژاد فقط در پرکاری و کم کاری تاثیر دارد.

همان طور که قبلا اشاره شد چهار پنجم وزن عسل را کربوهیدرات ها تشکیل می دهند و بقیه آن عبارت است از: پروتئین، املاح معدنی، عناصر معطر، آنزیمها، ویتامین ها، گرده گل و آب.

هر ۱۰۰ گرم عسل ۳۳۰ کیلو کالری انرژی تولید می کند. لذا عسل، غنایی مقوی و انرژی زاست و به کمک دیاستازهایش چربی های اطراف قلب را آب می کند. به همین دلیل مصرف آن به سالخوردگان و بیماران قلبی توصیه می شود.

این ماده زرین، غنی و فوق العاده محصول معجزه آسای زنبورهای عسل است و جایگزین مناسبی برای شکر سفید به شمار می رود. هر چند در تمامی سال موجود می باشد، اما باید دانست که در تابستان و پاییز به عمل می آید و در این موقع از سال از سایر مواقع تازه تر می باشد.

فرایند اعجاب انگیز تهیه عسل از چرخش زنبورها به دور گل ها شروع می شود. آنها در همین حال شهد گل ها را در دهان خود جمع می کنند. شهد گل ها با آنزیم مخصوصی که در براق دهان زنبور وجود دارد، ترکیب شده و علی یک فرایند شیمیایی تبدیل به عسل می شود. زنبورها، عسل را به داخل کندو می برند و آن را درون حفره ها و دیواره های هر شبکه از کندو ذخیره می کنند. ارتعاشی که از بال زدن های آنها ایجاد می شود، کار تهویه را انجام داده و موجب می شود رطوبت بیش از اندازه آن از بین رفته و آماده مصرف گردد.

تعريف:

عسل یک شیرین کننده چسبناک است که به طور طبیعی توسط زنبورها برای تعذیه شخصی شان استفاده می شود عسل در محدوده رنگ های متفاوتی از جمله سفید، کهربای، قرمز، قهوه ای و تقریبا سیاه درست می شود. طعم و حالت آن به شهد گل هایی که عسل از آن تهیه می شود. بیشتر زنبورها عسل را از شهد گل هایی نظیر شبدر، یونجه، خلنگ، و اقاقیا درست می کنند، امامی توان گفت که عسل از گل های متفاوت از جمله سنبل و آویشن نیز می تواند گرفته شود.

تاریخچه:

عسل از قرن ها پیش هم به عنوان غذا و هم به عنوان دارو مورد استفاده بشر قرار میگرفته پرورش زنبورعسل به منظور تهیه علی، برمی گردد به ۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح برای مدت ها عسل به عنوان یک ماده خوراکی مقدسی و نادر شناخته می شده. در زمان باستان از علی بیشتر در مراسم مذهبی به عنوان ماده ای برای تکریم خدایان استفاده می شده. همچنین از عسل برای مومیایی کردن مردگان نیز بهره می جستند. از این گذشته به عنوان دارو و وسیله ای برای آراستن و زیبایی نیز به کار می رفته. در تاریخ اینطور آمده که برای مدت ها، تنها خانواده های ثروتمند، توان استفاده از علی را داشتند چرا که این ماده آنقدر گران بوده که تنها خانواده های ثروتمند قدرت خرید آن را داشتند.

پرستیز عمل برای قرن ها ادامه داشت تا زمانیکه طرز تهیه شکر تصفیه شده از چغندرقند و نیشکر “کشف ” شد. از آنجایی که تولید شکر در مقادیر انبوه، گسترش پیدا کرد و از قیمت مناسبی نیز برخوردار بود، توانست جای خود را در میان مردم باز کند. به مجرد جلب توجه مردم به شکر، عسل در مصارف آشپزی جای خود را به شکر داد. هر چند عسل هنوز هم به عنوان یک ماده شیرین کننده شناخته می شود، اما بیشتر برای مصارف دارویی و شیرینی پزی مورد استفاده قرار می گیرد.

انتخاب و نگہداری:

عسل را هم می توان به صورت بسته بندی و هم به صورت عمده خریداری کرد. این روزها اغلب عسل را پاستوریزه می کنند، اما در بازارهای بومی می توانید انواع خام آنرا نیز پیدا کنید. عسل خام که پاستوریزه و تصفیه نشده است. دارای بالاترین خواص آلی می باشد و جز بهترین انتخاب ها محسوب می شود. دنبال انواعی از عمل بروید که روی آن برچسب : “۱۰۰ طبیعی” خورده باشد. عسل های طبیعی معمولاً نیمه شفاف هستند، عسل های کرمی رنگ، غیر شفاف هستند و با افزودن بلور عسل به عسل مایع درست می شوند عسل با کیفیت ویژه، از نکنار گل های مختلف مانند سنبل و آویشن درست می شود و به صورت فراوان در دسترس می باشند. به خاطر داشته باشید که هر چه عسل پررنگ تر باشد، طعم آن سنگین تر است.

می بایست عسل را در یک ظرف در بسته نگهداری کنید و از ورود هوا به داخل آن جلوگیری نمایید. اگر عسل را در محلی خشک و خنک نگهداری کنید، می توانید برای زمان نامحدود از آن استفاده نماید. دلیل این امر وجود مقدار زیادی شکر و PH اسیدی بالای در آن می باشد که از رشد هر گونه میکروارگانیسمی جلوگیری می نماید. اگر عسل را در محل سرد نگهداری کنید، غلیظ و سفت می شود و اگر آنرا در محل گرمی نگهداری کنید رنگ آن تیره شده و طعم اولیه خود را از دست می دهد.

نگاهی عمیق به مواد معدنی موجود در عسل:

علاوه بر مواد غذایی که در قسمت قبل به آنها اشاره شد. در این قسمت قصد داریم شما را با سایر مواد تشکیل دهنده عل آشنا کنیم. از این رو به بررسی مواد زیر در عمل پرداخته ایم کربوهیدرات، قند، فیبرهای حلال و انحلال ناپذیر، سدیم، انواع ویتامین ها، مواد معدنی، اسیدهای چرب، آمینو اسیدها و غیره.

ژله رويال چيست؟

ژله رویال ماده ای است سفید رنگ و ترش مزه که به وسیله یک جفت غده مغزی زنبوران کارگر پر ستار در سنین ۳ تا ۱۲ روزگی ترشح و مورد استفاده ملکه در تمام طول عمر و نوزادان در مراحل اولیه رشد لارو به مدت سه روز قرار می گیرد. ملکه به دلیل خوردن این ماده تا ۵ سال عمر می کند در حالی که عمر زنبور کارگر ۴۵ تا ۶۰ روز است.

خواص درمانی:

۱. افزایش طول عمر السان

۲. پیشگیری کننده از تمام بیمار عفونی

۳. تنظیم کننده فشار خون

۴. ضد کم خونی

۵. تقویت کننده نیروی جنسی

 

گرده گل چیست؟

گرده گلی که همان اسپرم گیاهان است به علت داشتن ویتامین و هورمون های با ارزشی یک ماده غذایی فوق العاده است گرده گلی تقریبا دارای ۳۰ درصد پرتشین است که این مقدار در مواد غذایی فوق العاده است. گرده شامل قندهای احیاکننده، چربی ها. روغن ها، پیگمان ها، دونین ها، ویتامین ها و هورمون های رشد می باشد. تمام اسیدهای آمینه ضروری مورد نیاز انسان در ترکیب پروتئینی دانه گرده وجود دارد. دانه گرده در پزشکی اهمیت خاصی دارد. در درمان بیماریهای پروستات و آلرژی و در حال بیاشتهایی از داروهایی که از دانه گرده ساخته می شوند، استفاده می کنند. دانه گرده بعنوان مکمل غذایی بکار میرود و از آن در رفع چین و چروک و لکههای صورت استفاده می گردد.

 

علت تغذیه زنبور با شربت چیست؟

اولا باید این را گفت که تغذیه کند و در فصل بهار و پائیز با شربت یک امر اجباری و نیاز کندو است. چرا؟ واضح است وقتی در اواخر تابستان که گل و گیاه تقریبا تمام شده، ما تمام عسل تولید شده توسط زنبور در کندو را جمع آوری می کنیم زنبور دیگر هیچ آذوقه ای برای زمستان خود ندارد به همین دلیل در پائیز شروع به شربت دادن به کندو می کنیم تا زنبور آن را برای زمستان خود جمع آوری کند و تمام آنها را در زمستان مصرف می کند. در فصل بهار هم برای اینکه ملکه را تحریک به تخم ریزی کنیم تا جمعیت کند و زیاد شود، قبل از کوچ دادن به زنبورها شربت می دهیم که آن هم تماما صرف تغذیه بچه زنبورها (لاروها) می شود. دقت کنید تغذیه زنبور در فصل تابستان یعنی بعد از کوچ دادن کندو امری اشتباه است که نتیجه آن همان عسل تقلبی می شود. متاسفانه برخی افراد برای برداشت عسل بیشتر اقدام به شریت دادن به کندو در زمان نامناسب می کنند که عسل آنها دیگر خواص آن گیاهان دارویی را ندارد.

نیش زنبورعسل:

این حشره بی نظیر که فقط به جهت شیرینی عسلش آن را می شناسیم موهبت بزرگ الهی است که نیشش از نوشش مفیدتر است. در سوره مبارک نحل (آیات ۶۶-۶۷- ۶۸) خداوند متعال این موارد را به بشریت بشارت داده است و امروز علم بتدریج به آنها واقف میگردد. زهر زنبورعسل مایعی است تلخ مزه به رنگ روشن، بوی خاص و واکنش اسیدی، در مجاورت هوا به سرعت خشک می شود. از نیش زنبورعسل به علت خاصیت قلیایی و اسیدی بودن استفادهای زیادی می کنند زهر زنبور ترکیب بسیار پیچیده ای دارد و دست کم ۸ نوع پروتئین در آن شناسایی شده است.

موارد استفاده از سم نیش زنبورعسل:

۱- خواص درمانی سم زنبور در اختلالات عصبی ۲- اختلالات پوستی. ۳- مالاریا ۴- بیماری های چشم (ایر یتیس حاد توام با کاهش دید) ، ۵گواتر اگزوفتالمیک. ۶- ازدیاد فشار خون – 7 . روماتیسم ها ۸- سیاتیک، آرتریت، پولی آرتریت. ۹- التهاب عصبی و نقرص .

طریقه بکار بردن سم در درمان هر نوع بیماری اصول و روش خاص خود را دارد و در صورت عدم رعایت روشهای آن باعث عوارض ناخوشایندی خواهد شد. جالب است بدانید زنبورعسل بعد از نیش زدن بدلیل وصل بودن انتهای نیش به روده ها و پاره گی آنها می میرد. در واقع زنبور با نیش زدن جان خود را فدا می کند.

 

طریقه شناخت عسل طبیعی:

۱ – عسل طبیعی:

عسل به شهد گل ها اطلاق می شود که زنبورعسل پس از تغذیه از گیاهان مختلف، آن را ساخته باشد. به بیان دیگر عسل ماده شیرین و غلیظی است که توسط زنبوران عسل از شهد گل ها جمع آوری شده و تغییر شکل می یابد و سپس در داخل سلول های مومی کند و ذخیره می شود.

زنبوران عمل دارای نیروی ذاتی هستند که گل های مفید را از غیر مفید تشخیص می دهند. آنها با علاقه فراوان سراغ تمام گیاهان طبی و گل های شفابخش می روند و عصاره آنها را گرفته و به بهترین شکل در اختیار ما قرار می دهند. این عسل کاملاً طبیعی و سرشار از مواد غذایی و حیات بخش بوده و می تواند تمام نیازهای غذایی را برطرف کند، زیرا زنبور تمام املاح و ویتامین های موجود در گل را به شکل عسل می پروراند و آن را قابل جذب در خون می سازد . از طرفی کیفیت عسل طبیعی چندین برابر بیشتر از عسل مصنوعی است که زنبور با آب و شکر تغذیه می شود.

۲ – عسل تقلبی

گونه تغییری در عسل مانند افزودن یک سری مواد به آن، تقلب محسوب می شود. به طور کلی عسل تقلبی به دو روش تهیه و طح جامعه توزیع می شود.

الف) بخشی از عسل، تقلبی است:

با کمک زنبور

بدون کمک زنبور

ب) عسل صددرصد تقلبی است:

در این روش عسل ۱۰۰ درصد مصنوعی بوده و از شیره میوه هایی مانند خرما، توت و غیره یا از مواد گلوکزی (شربت قند)، مواد نشاسته ای و … ساخته می شود که این عسل ها به هیچ وجه عطر و طعم عسل واقعی را ندارند. عسل های مصنوعی تهیه شده از شیره میوه ها، دارای مواد و ترکیباتی مشابه عسل طبیعی هستند که از تغلیظ آب میوه ها به طریق مصنوعی و صنعتی به دست آمده اند.

این نوع عسل، بدون دخالت زنبور، از قند، نیشکر و میوه های شیرین مانند خربزه، هندوانه، کدو تنبل و خرما تولید می شوند. این روش در ایران متداول نبوده، ولی در بعضی از کشورها مرسوم است.

استانداردهای عسل:

استانداردهای عسل از کشوری به کشور دیگر متفاوت است که آنها را می توان در استخراج، عسل شکرک زده، عسل شان، شان با قاب کم عمق، بریده شده و یا کلی شان عسل در نظر گرفت. سایر مواردی که در تهیه و تولید عسل اهمیت دارند، میزان قند، میزان رطوبت، طعم، رنگ و عطر عسل می باشد.

گاهی اوقات در توزیع و فروش عسل مواردی چون:

یکنواختی رنگ، پاکیزگی برش، ظاهر شان و نحوه چینش و یکنواختی وزن نیز ذکر شده است.

راه های تشخیص عسل طبیعی :

۱ – فروشگاه های معتبر

آسان ترین روش تشخیص عسل طبیعی، خرید از فروشگاه ها و اشخاص معتبر می باشد که شما از سابقه فعالیت آنها در زنبورداری و یا تهیه و فروش عسل مطلع هستید.

۲ – میزان رطوبت

برخی افراد، میزان رطوبت عسل را به وسیله برگرداندن شیشه عسل و سرعت بالا و پایین رفتن حباب داخل شیشه، و برخی به وسیله میزان کش آمدن عسل اندازه گیری می کنند، ولی باید توجه داشت که این روش ها دقیق و مطمئن نیستند.

۳ – میزان تخمیر شدن

تمام عسل ها حاوی مخمرهای خوراکی بی ضرر برای انسان می باشند. باید توجه کرد که عسل در زمستان به دلیل سرمای زیر ۱۱ درجه تخمیر نمی شود. البته نگهداری عسل در دمای ۳۸ درجه سانتی گراد نیز می تواند از تخمیر آن جلوگیری کند، ولی در دراز مدت به کیفیت عسل صدمه می زند، زیرا حرارت بالا کیفیت عسل را از بین می برد. عسل با رطوبت بیش از ۱۷ درصد بیشتر در معرض تخمیر می باشد. بعد از شکرک زدن، درصد تخمیر عسل افزایش می یابد. تخمیر شدن مختص عسل های بسته بندی شده و صاف شده نیست، بلکه اگر شرایط مناسب باشد، عسل “شان” نیز تخمیر می شود .

شان به آشیانه چوبی زنبوران گفته می شود که در آن شهد و موم می باشد.

۴ – مزه کردن:

عسل طبیعی، علاوه بر شیرینی خاص، دارای مزه و طعم ویژه ای است که فقط در عسل وجود دارد و عسل های مصنوعی فاقد این نوع مزه می باشند. لذا افراد می توانند با مصرف زیاد و توجه دقیق به درجه خلوص عسل، حتی نوع عسل را از نظر گیاه مورد مصرف زنبور تعیین کنند، زیرا هر گیاه مزه خاصی به عسل می دهد. باید توجه داشت که عسل مصنوعی بیشتر مزه شیرینی شکر می دهد تا مزه خالص عسل .

۵ – عطر و بوی طبیعی:

اگر درپوش عسل مدتی بسته باشد، هنگام باز کردن درپوش حتماً بو و رایحه قوی و مطبوع عسل طبیعی را می توانید استشمام کنید.

۶ – سرعت حل شدن در آب:

اگر عسل را داخل لیوان محتوی آب بریزید، چنانچه به صورت عمودی وارد لیوان پر از آب شده و در ته آن جمع شود و به سرعت حل نگردد، عسل مطلوبی است، ولی اگر عسل هنگام ریختن، در آب حل شود، از مطلوبیت و خلوص کمتر و رطوبت بالاتری برخوردار است.

با این وجود، هر یک از روش های فوق به تنهایی نمی تواند خالص بودن عسل را ثابت کند. در این روش به وسیله تغذیه مصنوعی زنبوران با شربت قند و آبمیوه ها یا استفاده از عسلک، عسل مصنوعی یا تقلبی تهیه می کنند. در این روش مستقیماً عسل طبیعی با مواد گلوکزی (شربت قند) و شیره میوه ها مخلوط شده و عسل تقلبی تولید می گردد.

شکرک زدن عسل:

شکرک زدن عسل نه تنها دلیل بر بدی و تقلبی بودنش نیست بلکه برعکس معرف آنست که عسل کاملا سالم بوده و به هیچ وجه با شکر مخلوط نشده است و این خلاف تصور غلط و رایج در ایران است که عسل شکرک زده و سفت شده را تقلبی میدانند. عسل به علت در صد بالای مواد قندی که دارد در واقع یک ماده جامدی است که تحت شرایط بسیار شکننده ای به صورت مایع قرار دارد. این ماده اشباع شده قندی (منظور از قند انواع قندهایی است که در علم شیمی با پسوند اوز مشخص می شود مانند گلوکز، فروکتوز و مالتوز) باید در واقع جامد باشد، ولی به طور اتفاقی مایع است، به همین دلیل به محض اینکه شرایط مطلوب مهیا شود این تغییر فیزیکی یعنی شکرک زدن، پدیدار می گردد. بعضی از عسل ها در شان (قاب) هم کریستالیزه میشوند. باید توجه داشت که در بعضی از کشورهای خارجی مردم عسل شکرک زده را بیشتردوست دارند و قیمت آن هم بیشتر است. بهترین درجه حرارت برای نگهداری عسل ۱۸ تا ۲۴ درجه سانتیگراد است. بطور کلی همه عسلهای خالص شکرک می زنند ولی مدت لازم برای شکرک زدن عسل های مختلف با هم فرق می کند. اگر تمایلی به خوردن عسل شکرک زده ندارید ظرف عسل را ( معمولا شیشه عسل را) در آب ۴۰ تا ۶۵ درجه قرار دهید هنگامی که آخرین بلور محو شد و عسل به شکل اولیه خود برگشت آن را از آب در آورید . معمولاً برای جلوگیری از تبلور عسل در کارخانه های بسته بندی کننده همین کار را انجام می دهند. دقت کنید در مورد حرارت دادن نباید عسل به دمای جوش ۱۰۰ درجه برسد چون بیشتر ویتامینهای موجود در عسل از بین خواهد رفت علاوه بر این بر اثر حرارت زیاد ماده ای به نام هیدروکسی متیل فورفورال (HMF) پدید می آید که اگر نسبت آن در عسل زیاد شود مصرف آن خطرناک است ، خاصیت بلوری شدن (شکرک زدن) عسل به عواملی متعددی بستگی دارد که عبارتنداز: ۱- درجه حرارت محیط برای عسل دمای ۱۴ درجه سانتی گراد مطلوب ترین محیط برای تبلور است به همین دلیل است که در فریزر گذاشتن عسل برای امتحان (شکرک زدن ) گویا نیست و همیشه عسل ها از این آزمایش سربلند بیرون می آیند. ۲- دیاستاز (آمیلاز) دیاستازها ذرات خیلی ریز عسل را به خود جذب کرده و باعث ته نشینی و کدر شدن آن می گردد. این خاصیت فقط ذر عسل های طبیعی می شود. فقط دیاستاز قادرند ذرات عسل را متبلور نموده و باعث شکرک زدن آن گردند و حال آنکه عسل تقلبی به علت نداشتن دیاستاز صاف و روشن باقی می ماند. بنابراین می توان چنین نتیجه گرفت که اگر عسل بعد از مدتی شکرک زد حتما طبیعی و سالم است ( برخلاف تصور مردم) و هرگاه آن ته نشین نشد می تواند مصنوعی یا تقلبی باشد.

مصرف غیر خوراکی عسل:

ابوعلی سینا می نویسد که عسل دارای خاصیتی است که درد را ریشه کن می کند. دانشمندان معتقدند که عسل باعث تحریک مغز برای ترشح مواد ضد درد می شود. دکتر رابرت هنکین کتابی در این مورد به رشته تحریر درآورده که از خواص ضد درد عسل حکایت می کند. ارزش درمانی عسل در درد استخوانها، رماتیسم ، عرق النساء (سیاتیک) پا دردهای شدید و دردهای مفاصل بسیار زیاد است عده ای از پزشکان این خاصیت عسل را بر اثر اسید فرمیک آن می دانند. بیماران می توانند روی یک قطعه تنزیبا مقداری عسل مالیده و روی موضع درد بگذارند و پس از دو ساعت آن را عوض کنند. ۲ درمان سوختگی ها با عسل الف – از مخلوط کره با عسل و یا عسل و روغن زیتون به نسبت مساوی مرهمی تهیه کرده و مورد استفاده قرار دهید. ب- در درمان سوختگی با آتش سرکه و عسل را که در آن اندکی ماذریون خیسانده باشد به محل سوختگی بمالید مؤثر واقع می شود. ۳ شفافیت پوست با عسل متخصصان پوست اعلام کردند عسل، علاوه برداشتن خواص دارویی، میتواند به عنوان ماسکی مفید در شفافیت و شادابی پوست صورت به کار رود. ترکیب دو قاشق عسل صاف شده با شیر ولرم و مالیدن آن بر روی پوست به مدت ۲۰ دقیقه، شفافیت و طراوت پوست صورت را به شما هدیه می کند. امروزه در بیشتر کرمها و ماسکهای محافظت کننده ی پوست، عسل به کار رفته است. البته قابل ذکر است. عسل هنگامی میتواند در بازسازی سلولهای پوست مفید باشد که در آن از قند و شکر استفاه نشده باشد (یعنی عسل طبیعی باشد)، زیرا وجود این مواد غیرطبیعی نه تنها در بازسازی پوست اثری ندارد، بلکه در دیر جوش خوردن ضایعات پوستی هم نقش دارد.

فواید:

علاوه بر اینکه عسل به عنوان شیرین کننده مغذی و طبیعی به شماره می رود، تحقیقات حاکی از این امر هستند که ترکیبات منحصر بفرد عسل، از آن یک ضد میکروب و ضد اکسیدان قوی درست می کنند.

عسل ناخالصیں (خام) – مادهای ضد باکتری، ضصد ویروس، ضد قارچ:

خواص عسل – مانند اکثر مواد غذایی – به کیفیت آن بستگی دارد؛ اما در این مورد بخصوصی، کیفیت از اهمیت بالاتری برخوردار است، چراکه گرده هایی که به پاهای زنبور عسل می چسبند، خاصیت درمانیشان در گیاهان مختلف، متفاوت می باشند. به علاوه در فرایند درست شدن عسل بسیاری از مواد مغذی در داخل کندو باقی می ماند. می توان گفت که عسل ناخالص (یا همان عسل اولیه) حاوی همان صمغی است که در موم وجود دارد. موم گاهی اوقات با نام ” چسب زنبور” نیز شناخته می شود که عبارت است از یک مخلوط مرکب صمغی شکل و مواد دیگری که زنبورهای عسل با استفاده از آن کندو را آب بندی می کنند و آنرا در مقابل باکتری و سایر میکروارگانیسم ها محفوظ نگه می دارند.زنبورعسل موم را با ترکیب کردن صمغ گیاهان با ترشحات خود درست می کند.

جالب است بدانید که موادی شبیه به قیر خیابان نیز در موم دیده می شود. گاهی اوقات زنبورهای نگهبان از پرده های خاصی در داخل هر یک از حفره های کندو استفاده می کنند تا موم را در آن محوطه انباشته کنند، سپس سایر زنبورها از این ماده در دورتادور شانه علی استفاده می کنند و کلیه شکاف ها را از این صمغ ضد باکتری، ضدویروس و ضد قارج پر می کنند. صمغی که در موم وجود دارد تنها حاوی مقدار کمی از مواد مغذی است که در عسل یافت می شود. تحقیقات نشان داده اند که به طور کلی عناصری که در عسل و موم وجود دارند می توانند از بروز سرطان و تومور جلوگیری نمایند. از این موارد می توان به فنیلی کتینوری متیل اسید، فنی اتیل دی متیل کافیت اشاره کرد.

محققان بر این باورند که این ترکیبات از بروز سرطان روده در حیوانات جلوگیری می کنند که این امر با کم شدن فعالیت دو آنزیم با نام های فسفاتیدیلینوسیتول نوعی فسفولیپاز Cلیپوکسیجن امکان پذیر می شود. زمانیکه عسل خام طی فرایند گرمایشی قرار می گیرد بسیاری از خواص مفید اولیه خود را از دست می دهد.

عسل کارایی ورزشی را افزایش داده و موجب بهبود جراحات می شود:

اصولاً از عسل به عنوان ماده ای انرژی زا استفاده می کنند. در تحقیقات اخیر ثابت شده که از عسل همچنین می توان به عنوان یک ماده ارگوژنیک (موادی که قابلیت اجرایی ورزشکاران را ارتقا می بخشد) نیز استفاده کرد. همچنین این ماده در بهبود زخم ها و سایر جراحات نیز نقش مهمی را ایفا می کند.

سال ها پیش در زمان بازی های المپیک معمولاً ورزشکاران برای بدست آوردن نیرو و توان بیشتر از مواد غذایی مخصوصی استفاده می کردند که در این میان می توان به عسل و انجیر خشک اشاره کرد. در حال حاضر نیز عده ای از پژوهشگران تحقیقات خود را بر روی این ماده شروع کرده اند. یکی از تحقیقاتی بر روی ۳۹ نفر ورزشکار وزنه بردار که هم شامل خانم ها می شدند و هم آقایون، انجام شد. این افراد تحت آموزش های سنگین وزنه برداری و بدن سازی قرار داشتند. آنها پس از اتمام تمرینات مکمل پروتیئن خود را یا با شکر یا مالتودکسترین و یا عسل مخلوط کرده و مصرف می نمودند. قند خون گروهی که از عسل استفاده می کردند در تمام طول مدت ۲ ساعت تمرین ثابت باقی می ماند. همچنین قدرت ماهیچه ها و نیروی ذخیره شده در آن دسته از افرادی که از مکمل پروتئین و عسل استفاده کرده بودند نسبت به سایرین افزونی داشت.

ثابت نگه داشتن قند خون در طی تمرینات استقامتی در کنار مصرف کربوهیدرات یکی از راههای مناسب برای ذخیره گلیکوژن در ماهیچه هاست. همانطور که مطلع هستید گلیکوژن نوعی قند ذخیره شده در ماهیچه هاست که حالت سوخت آماده مصرف را دارد. به همین دلیل ورزشکارانی که از عسل استفاده می کردند گلیکوژن کافی در ماهیچه هایشان ذخیره می شد و روز آینده می توانستند با بالاترین آمادگی و دارا بودن بالاترین میزان سلامتی در تمرینات شرکت کنند. تا این لحظه ثابت شد که عسل می تواند به عنوان منبع دیگری از کربوهیدارت به ورزشکاران کمک کند تا در بهترین وضعیت واکنش نشان دهند و می توان ادعا کرد که نسبت به تمام انتخاب های دیگر ارجحیت دارد.

از دیگر خواص شفا بخش عسل، می توان به قابلیت بالای آن در بهبود جراحات اشاره کرد. برای قرن ها عسل به عنوان یک ماده ضد عفونی کننده و همچنین گندزدا مورد استفاده قرار می گرفت و به صورت موضعی بر روی زخم ها، سوزش ها و جراحات استعمال می شد. در یکی از بررسی هایی که در هند انجام شده، محققان خواص دارویی عسل را با درمان قراردادی (سولفادیازین) بر روی ۱۰۴ بیماری که دارای سوختگی درجه یک بودند، امتحان کردند. پس از گذشت یک هفته از شروع درمان ۹۱ ٪ از بیمارانی که تحت معالجه با عسل قرار گرفته بودند، هیج گونه عفونتی نکردند.

این در حالی است که تنها ۷٪ از افرادی که از دارو استفاده کرده بودند، دچار عفونت نشدند. همچنین بسیاری از بیمارانی که در گروه درمانی عسل قرار گرفته بودند، قادر شدند تا خیلی زودتر بهبود پیدا کنند. یکی دیگر از مزایای عسل در تحقیقی که بر روی افراد سزاریانی و هستورکتومی ( بیرون آوردن رحم) انجام شد، کاملا مشهود است. بدن این افراد خیلی زودتر از سایرین، از کلیه عفونت ها پاک شد و خیلی زودتر از بیمارستان مرخص شدند.

واکنش شفابخش عسل آن هم زمانیکه به صورت موضعی استعمال می گردد، از روند خاصی پیروی می کند. از آنجاییکه عسل به طور اخص از گلوکز و فراکتوز (دو نوع قندی که آب زیادی به خود جذب می کنند) تشکیل شده، به همین دلیل آبی را که در روی زخم ها جمع می شود را به خود جذب می کنند، از اینرو رشد باکتری ها و قارج ها در آن محل متوقف می شود. این میکروارگانیسم ها (همان موجودات ذره بینی “قارج و باکتری “”) در محیطهای مرطوب و نمدار رشد می کنند.

همچنین عسل خام دارای آنزیمی به نام گلوکز اکسیداس می باشد که وقتی با آب مخلوط می شود، پراکسید هیدروژن تولید می کند که این ماده خود به عنوان نوعی ضد عفونی کننده خفیف شناخته می شود. علاوه بر آنزیم های خاصی که در عسل یافت می شوند و نقش مرهم را ایفا می کنند، عسل شامل آنتی اکسیدان فلاوانوید نیز میباشد که نقش آنتی باکتریال را اجرا می کند. یکی از ضد اکسیدانها، چینوسمرین نام دارد که تنها مختص به عسل می باشد، پژوهشگران هم اکنون در حال مطالعه این عنصر هستند تا با خواص ضداکسنده آن بیشتر آشنا شوند.

یکی دیگر از مطالعات آزمایشگاهی بر روی عسل استرون نشده نشان داده است که این ماده واکنش بجایی در مقابل استافی لوکسز (باکتری که در همه جا وجود دارد و باعث ایجاد عفونت در زخم های باز می شود) از خود نشان می دهد. عسلی که رنگ آن کمی تیره تر است، به ویژه عسلی که از گل های گندم سیاه، و تپلو درست شده باشد حاوی مقادیر بیشتری آنتی اکسیدان نسبت به سایر انواع عسل ها می باشد. همچنین عسل خام و عسلی که تحت فرایندهای شیمیایی قرار نگرفته باشد، دارای مزایای بیشتری نسبت به انواع مشابه خود می باشد.

روزانه یک قاشق عسل بدن را در مقابل رادیکال های آزاد محافظت می کند. مصرف روزانه یک قاشق عسل گردش خون در رگ ها را تسریع می بخشد و موجب تولید آنتی اکسیدانهای خاصی در بدن انسان می شود. این امر در دویست و بیست و هفتمین نشست جامعه دارویی آمریکا که در ۲۸ مارج سال ۲۰۰۴ در کالیفرنیا برگزار شد، به اثبات رسید. در این همایش “هیدرون گرس” زیست شیمیدان و همکارانش ۲۵ تحقیق مشابه را از دانشکده دیویس کالیفرنیا ارائه دادند. طی این مطالعات، افراد تحت آزمایش علاوه بر رژیم غذایی روزانه خود، یک قاشق سوپخوری عسل مصرف میکردند. پس از اینکه محققان نمونه های خونی آنها را در طی فواصل زمانی معین، بر روی نمودار بردند، به این نتیجه رسیدند که ارتباط مستقیمی میان مصرف عسل و میزان پلی فنولیک (نوعی آنتی اکسیدان) در خون وجود دارد.